مقدمه گیاه سرخارگل (Echinacea purpurea L. )، مدت زیادی است که در درمان های گیاهی برای پیشگیری و درمان طیف وسیعی از بیماری ها مانند سرماخوردگی، سرفه، عفونت های ریوی، التهابات پوستی و بیماری های ناشی از نقص ایمنی استفاده می شود. هدف این پژوهش، با هدف بررسی اثرات محلول پاشی برگی با سالیسیلیک اسید و عصاره مخمر بر تولید مشتقات کافییک اسید در سرخارگل اجرا شد. روش بررسی این تحقیق در شرایط گلخانه ای طی سال های 1397-1396 به صورت دو آزمایش فاکتوریل مجزا انجام شد. در آزمایش اول، اثر سالیسیلیک اسید (0، 80، 160 و 320 میلی گرم در لیتر) و هر کدام در چهار زمان برداشت (24، 48، 72 و 96 ساعت) بررسی شد. همچنین، در آزمایش دوم، اثر عصاره مخمر (0، 0/75، 1 و 1/5 گرم در لیتر) و هر کدام در چهار زمان مذکور بررسی شد. نتایج نتایج نشان داد برای مقدار تولید مشتقات کافییک اسید، بین غلظت های مختلف محرک ها، زمان های برداشت و اثر متقابل آنها اختالف معنی داری وجود دارد (0/01 < P). بیشترین مقدار شیکوریک اسید، کافتاریک اسید و اکیناکوزید، در تیمار 160 میلی گرم در لیتر سالیسیلیک اسید به مدت 96 ساعت به دست آمد. بیشترین میزان شیکوریک اسید (7/150 میلی گرم بر گرم ماده خشک) در تیمار 1/5 گرم در لیتر عصاره مخمر و مدت زمان 96 ساعت به دست آمد که نسبت به شاهد 3/58 برابر بیشتر بود. کمترین تولید مشتقات کافییک اسید در گیاهان شاهد مشاهده شد. نتیجه گیری محلول پاشی با سالیسیلیک اسید و عصاره مخمر، تاثیر مثبتی بر تولید مشتقات کافییک اسید در سرخارگل دارد. متن کامل این مقاله به زبان انگلیسی می باشد. لطفا برای مشاهده متن کامل مقاله به بخش انگلیسی مراجعه فرمایید.لطفا برای مشاهده متن کامل این مقاله اینجا را کلیک کنید.

در پژوهش حاضر، کالوس زایی گیاه دارویی نوروزک (Salvia leriifolia Benth.) با جدا کشت ساقه و برگ در ترکیب اکسین های 1 - نفتالن استیک اسید (NAA) و2، 4- D با سیتوکینین Kin و سپس اثر الیسیتورهای سالیسیلیک اسید و متیل جاسمونات (50، 100، 150 میکرومولار) در کالوس بر محتوای برخی متابولیت های ثانویه بررسی شدند. 1 – نفتالن استیک اسید با Kin در جداکشت ساقه و برگ کالوس زایی نکرد، درحالی که با جدا کشت برگ در غلظت 1 میلی گرم بر لیتر Kin با 2 میلی گرم بر لیتر 2، 4- D مناسب ترین کالوس تولید شد. بیشترین میزان وزن تر و خشک، محتوای فنل کل و فلاونوئید در کالوس های تیمار شده با 100 میکرو مولار متیل جاسمونات مشاهده شدند، باوجوداین با افزایش غلظت سالیسیلیک اسید، وزن تر و خشک، محتوای فنل کل، فلاونوئید، رزمارینیک اسید روند رو به افزایش داشتند و بیشترین مقدار رزمازینیک اسید و کافئیک اسید به ترتیب در کالوس های تیمارشده با سالیسیلیک اسید 100 و 150 میکرومولار مشاهده شدند. نتایج نشان دادند بهینه کردن غلظت الیسیتورها، بر تولید متابولیت های ثانویه مدنظر در نوروزک در شرایط درون شیشه ای تاثیر می گذارد.

اسید سالیسیلیک (SA) و متیل جاسمونات (MeJA) به عنوان دو هورمون گیاهی با القای ساخت (سنتز) آنزیم فنیل آلانین آمونیالیاز و تحریک تولید و تجمع پروتئین کیناز ها، اکسیژن های رادیکال آزاد و اسمولیت هایی مانند پرولین نقش بسزایی در تولید متابولیت های ثانویه ایفاء می کنند. در این پژوهش تأثیر محرک های SA و MeJA بر تجمع امینواسید پرولین، محتوای اسید کلروژنیک و اسید کافئیک و همچنین غلظت رنگدانه های درونی پینة (کالوس) کنگرفرنگی بررسی شد. به این منظور نمونه های پینة کنگرفرنگی با پنج سطح 0، 50، 100، 200 و 250 میکرومولار SA و MeJA (الیسیتور) با چهار تکرار، در قالب طرح کامل تصادفی تیمار شدند. بر پایه ی نتایج به دست آمده تجمع پرولین و محتوای اسید کلروژنیک و اسید کافئیک تحت تأثیر غلظت های مختلف محرک های به کاربرده شده قرار داشتند. نکته ی جالب توجه اینکه بین این ترکیب ها و تأثیر محرک های مورداستفاده همبستگی مشاهده شد. به طوری که تحت تأثیر تیمار 100 میکرومولار SA بیشترین تجمع اسید کلروژنیک، اسید کافئیک و پرولین مشاهده شد. افزایش سطح محرک ها از این مقدار، کاهش محتوای اسید کلروژنیک، اسید کافئیک و میزان پرولین را به همراه داشت. در نمونه های تیمارشده با MeJA نیز نمونه های تیمارشده با متیل جاسمونات 100 میکرومولار بیشترین محتوای اسید کافئیک و پرولین را داشته و بیشترین میزان اسید کلروژنیک در تیمار 200 میکرومولار تجمع یافت همچنین بر پایه ی نتایج به دست آمده ممکن است بیان شود، اگرچه تولید متابولیت ها تحت تأثیر محرک های متابولیتی افزایش می یابند، بااین وجود افزایش غلظت محرک های متابولیتی بیش ازحد بهینه نتیجه ی عکس خواهد داشت.

به منظور بررسی اثر کافئیک اسید بر رشد و صفات فیزیولوژیکی خیار (Cucumis sativus var. Super daminos) تحت شرایط تنش شوری، آزمایشی به صورت فاکتوریل در قالب طرح کاملاً تصادفی با سه تکرار در گلخانه تحقیقاتی دانشگاه صنعتی اصفهان در سال 1397 انجام شد. فاکتورهای آزمایش شامل شوری در چهار سطح (صفر، 50، 100 و 150 میلی مولار از نمک کلرید سدیم) و کافئیک اسید در چهار سطح شامل (صفر، دو، چهار و شش میلی گرم در لیتر) بودند. نتایج نشان داد در تمام سطوح شوری، تیمارهای فاقد کافئیک اسید، پایین ترین مقدار فتوسنتز را نشان دادند. محتوای نسبی آب در تیمارهای فاقد شوری با افزایش غلظت کافئیک اسید به طور معنی داری کاهش یافت؛ اما در بالاترین سطح شوری، کاربرد دو میلی گرم در لیتر کافئیک اسید سبب افزایش محتوای نسبی آب گردید. در سطح شوری 100 و 150 میلی گرم در لیتر، کاربرد کافئیک اسید سبب افزایش فعالیت آنتی اکسیدانی نسبت به شاهد شد. به طوری که بیشترین مقدار در تیمارهای 150 میلی مولار کلرید سدیم و دو میلی گرم در لیتر کافئیک اسید (27/0 درصد) و 100 میلی مولار کلرید سدیم و شش میلی گرم در لیتر (25/0 درصد) مشاهده شد. به نظر می رسد که کافئیک اسید در غلظت های پایین باعث بهبود خصوصیات رشد و فیزیولوژیکی خیار می شود؛ اما در غلظت های بالا اثر سمی دارد.

زمینه و هدف: نارسایی زودرس تخمدان (POI) توقف عملکرد تخمدان در زنان زیر 40 سال می باشد. یکی از مکانیسم های دخیل در القای POI استرس اکسیداتیو است. هدف از این مطالعه بررسی اثر کافئیک اسید بر تغییرات مورفومتریک فولیکول­ های تخمدانی در موش­های مدل POI بود.   روش کار: 32 موش ماده به طور تصادفی به 4 گروه 8 تایی شامل: 1) گروه کنترل (cont)، 2) گروه کافئیک اسید (CAF)، 3) گروه نارسایی زودرس تخمدانی (POI) و 4) گروه نارسایی زودرس تخمدانی+ کافئیک اسید (POI+CAF) تقسیم شدند. POI از طریق تزریق روزانه دی-گالاکتوز (200 میلی­گرم بر کیلوگرم) بصورت زیرجلدی به مدت 6 هفته القا شد. کافئیک اسید (60 میلی­گرم بر کیلوگرم، داخل صفاقی) به مدت 4 هفته از روز 15 به صورت روزانه تزریق شد. یک روز پس از آخرین تزریق، موش ها بی هوش شده و تخمدان ها خارج گردید. سپس تغییرات مورفومتریک فولیکول­های تخمدانی با استفاده از رنگ ­آمیزی هماتوکسیلین-ائوزین (H&E) مورد بررسی قرار گرفت. یافته­ ها: نتایج نشان داد که POI ناشی از دی­گالاکتوز به طور معنی داری باعث کاهش قطر فولیکول­های اولیه، ثانویه و آنترال می­شود (0. 05>p). تجویز کافئیک اسید در گروه POI+CAF به طور معناداری مانع از کاهش قطر فولیکول­ها گردید (p<0. 05). نتیجه­ گیری: نتایج نشان داد که کافئیک ­اسید می­تواند مانع از کاهش قطر فولیکول­های تخمدانی در موش­ های مدل POI گردد.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

ژلاتین اساساً از دناتوراسیون کلاژن بدست میآید. ژلاتینهای بدست آمده از ماهیان سردآبی، دمای ژلسازی-ذوب کمی دارند. تیمارهای شیمیایی و فیزیکی را میتوان جهت اصلاح شبکه ژلاتین از طریق برقراری اتصالات عرضی بین زنجیرههای ژلاتین، به منظور بهبود خواص ژل، بکار برد. در این تحقیق، توسط اسید تانیک و اسید کافئیک، هر یک در غلظت های 1، 3 و 5 درصد، اتصالات عرضی در هیدروژلهای برپایه ژلاتین ماهی سردآبی برقرار شد و تأثیر غلظتعوامل اتصالدهندهی عرضی بر خواص فیزیکوشیمیایی هیدروژلهای ژلاتین مورد بررسی قرار گرفت. استحکام ژل و درجه اتصال عرضی، با افزایش غلظتاسید تانیک از 1 تا 3 درصد افزایش یافت، که این افزایش در استحکام ژل از N/mm2 00/325 به 62/343 و درجه اتصال عرضی از 01/82 به 99/84 درصد گزارش شد. ولی در سطح بالاتر اسید تانیک، کاهش در میزان استحکام ژل و درجه اتصال عرضی به ترتیب N/mm2 90/301 و 48/75 درصد مشاهده شد. با این حال، این ویژگیهای هیدروژلها، با افزایش سطوح اسید کافئیک، به طور پیوسته افزایش پیدا کرد (p<0. 05). نسبت متورم شدن نیز در اثر تلفیق سطوح مختلف تانیک اسید و کافئیک اسید، کاهش نشان داد. حداکثر میزان نسبت متورم شدن برای شاهد، 1732. 30 درصدو حداقل میزان متورم شدن برای اسید تانیک 3 درصد، 594. 79 درصد بود. ژلاتینهای اتصالیافتهی عرضی توسط اسید تانیک به طور قابل توجهی دمای دناتوراسیون را بهبود بخشیده و پایداری حرارتی آنها بیشتر از ژلاتین-اسید کافئیک بود. به طوری که این دما در هیدروژل تیمار نشده 89 درجه سانتی گراد بود و در هیدروژل های تیمار شده با اسید کافئیک و اسید تانیک، به ترتیب تا دماهای 94 درجه سانتی گراد و 98 درجه سانتی گراد افزایش یافت. تصاویر میکروسکوپ الکترونی روبشی نمونه های هیدروژل بیانگر اسفنجی بودن ساختار هیدروژل های برپایه ژلاتین ماهی سردآبی بود. افزودن عوامل اتصال دهنده ی عرضی، تنها اندازه حفرات موجود در ژلاتین را کمی کاهش داد و تأثیر قابل توجهی نداشت.

در پژوهش حاضر، با توجه به اهمیت دارویی گیاه نوروزک در مرحله اول، کالوس زایی با ریزنمونههای ریشه و برگ در ترکیب اکسین های NAA و2, 4-D با سایتوکنین Kin در محیط پایه MS بهینهسازی شد. نتایج نشان داد از ریزنمونه برگ و ریشه در محیط حاوی NAA، کالوسی تولید نشد، در حالیکه با 2, 4-D، مناسب ترین کالوس برخاسته از نمونه برگ در محیط حاوی 1 میلی گرم در لیتر Kin و 2 میلی گرم در لیتر 2, 4-D بدست آمد. در مرحله دوم اثر الیسیتورهای نوری UV-A و نور UV-B در دو زمان (30 و 60 دقیقه) در کالوس های برخاسته از برگ در محیط2, 4-D بر محتوای فنلی، فلاونوئیدی، رزمارینیک اسید و کافئیک اسید مورد بررسی قرار گرفت. نتایج نشان داد که نور UV-A و UV-B باعث افزایش فنل کل، فلاونوئید، رزمارینیک اسید و کافئیک اسید در کالوس گیاه نوروزک گردید. بیشترین وزن تر، محتوی فنل و فلاونوئید در تیمار 30 دقیقه نور UV-A و بالاترین محتوای رزمارینیک اسید و کافئیک اسید در تیمار 30 دقیقه نور UV-B مشاهده شد. در کل با بهینه سازی الیسیتور نور UV می توان محتوی متابولیت ثانوی نظیر کافئیک اسید را در کشت کالوس تحت تاثیر قرار داد.